
İrem Kınay kimdir? Madame Malachite’ın doğuşu ve tasarım anlayışı
Röportaj: Rana Korgül Fotoğraflar: Cengiz Dikbaş
İstanbul ile Jakarta arasında geçen çocukluğunun ardından Philadelphia, New York ve Londra’da şekillenen bir hayat... İrem Kınay’ın hikayesi, farklı kültürlerden beslenen güçlü bir merak duygusunun izlerini taşıyor. Yıllar içinde Assouline ile başlayan yolculuğu, kitaplar, sanat, tasarım ve zanaatla kurduğu dünyayı genişletirken Madame Malachite’ın doğuşuyla bambaşka bir boyut kazanıyor. Bugün onun için bir ev, güzel objelerin bir araya geldiği bir dekorasyon projesinden çok daha fazlası; kişisel hafızanın, seyahatlerin, aile bağlarının ve sevilen parçaların bir arada yaşadığı bir hikaye. Eklektik ama dengeli dekorasyon anlayışında farklı dönemler, coğrafyalar ve hikayeler yan yana geliyor. İstanbul’un katmanları, seyahatlerden biriken bakış açıları ve el işçiliğine duyduğu hayranlık, tasarım dünyasının da temel ilham kaynakları arasında. Çalışmayı, merakını canlı tutmanın bir yolu olarak gören Kınay, zaman içinde hayatı daha fazla akışına bırakmayı da öğrenmiş. Biz de kendisiyle Rumelihisarı’ndaki evinden Madame Malachite’a, aile sofralarından seyahatlerine uzanan bu çok katmanlı dünyayı konuştuk.

HELLO!: İrem Kınay’ı biraz daha yakından tanımak isteriz… Çocukluğunuzdan bugününüze uzanan hikayenizde sizi siz yapan dönüm noktaları neler oldu?
İrem Kınay: İstanbul’da doğdum ama çocukluğumun önemli bir bölümünü Jakarta’da geçirdim. Çok genç yaşta farklı bir kültürün içinde olmak, bugün hâlâ taşıdığım merak duygusunu besledi. Sonrasında Philadelphia, New York ve Londra… O dönem bana disiplinli çalışmayı ve analitik düşünmeyi öğretti. İstanbul’a dönüşüm, anne olmam, Assouline ile başlayan yolculuğum ve ardından Madame Malachite atölyesini kurmam ise beni bugünkü dünyama taşıdı. Belki ilk defa Madame Malachite’ta bütün parçalar birleşmeye başladı. Çocukluğumdan gelen merak, seyahatler, İstanbul, kitaplar, sanat, zanaat, tasarım… Hepsi atölyede, malzeme ve el işçiliğiyle somut bir karşılık buldu. Bir fikrin ustaların ellerinde şekillenmesini görmek bana bambaşka bir üretme heyecanı verdi. Benim hikayem biraz böyle; merak ederek, bazen yön değiştirerek ama hep bir şeyler keşfederek ilerlemek.
HELLO!: Madame Malachite ve Assouline Türkiye ile hayatınızda nasıl bir dünya kurdunuz? Kitap, tasarım, sanat ve estetiksizin için nasıl bir ortak paydada buluşuyor?
İ. Kınay: Ben aslında bunların hiçbirini birbirinden çok ayırmıyorum. Bir kitap, bir obje, bir ev, bir sanat eseri hatta güzel hazırlanmış bir masa bile size bir hikaye anlatabilir. Beni ilgilendiren şey de o hikaye. Türkiye üzerine hazırladığımız kitaplarda da bunu çok yaşadım. Kapalıçarşı’ya başka bir gözle bakmak, Boğaz’ı yeniden keşfetmek, Osmanlı estetiğinin detaylarına girmek, yaşanmış hikayeleri keşfetmek, tekrar anlatabilmek. Bazen insan, içinde yaşadığı kültüre fazla alışıyor ve artık onu görmemeye başlıyor. Assouline ile beraber kitap yapmak, beni içinde yaşadığımız kültüre yeniden başka gözlerle bakmaya zorladı. Madame Malachite’ta ise o kültürle doğrudan üretimin içinde ilişki kuruyorum. İstanbul’daki atölyemizin merkezinde deri ve incelikli el işçiliği var. Deri marküterisinden bir kenarın bitişine, renklerin buluşmasından farklı malzemelerin bir araya gelişine kadar her detay tasarımın bir parçası. Benim için atölye, bir fikri ustalarla birlikte geliştirdiğimiz, denediğimiz ve malzemenin imkanlarını araştırdığımız bir yer. Sanırım hepsini birleştiren kelime yine merak. Sadece ‘güzel’ benim için hiçbir zaman yeterli değil. Arkasında bir hikaye, bir kültür, bir zanaat ya da sizi bir an durdurup tekrar baktıracak bir detay olmasını seviyorum.

HELLO!: İş hayatınızdaki yoğun temponun ardından evinize döndüğünüzde size en iyi gelen şey nedir? Evinizin sizin için nasıl bir anlamı var?
İ. Kınay: Evim benim için bir sığınak. Gün içinde çok fazla insanın, fikrin ve görsel uyaranın içindeyiz. Eve geldiğimde köpeğimizin beni karşılaması, mumumu yakmak, müziğimi açmak, sevdiğim bir koltuğa oturmak, kitaplarımın arasında olmak bana iyi geliyor. Ev benim için çok basit ama çok kıymetli ritüellerle dolu. Evimi hiçbir zaman bitmiş bir dekorasyon projesi olarak görmedim. Ben değiştikçe o da değişiyor. Ev biraz insanın hayatının günlüğü gibi. İçinde farklı dönemleriniz var. Bence güzel bir ev size sadece sahibinin zevkini değil, nasıl bir hayat yaşadığını da anlatmalı.
HELLO!: Çekim için bizi ağırladığınız evinizin dekorasyon hikayesini anlatır mısınız? Bu evi seçerken sizi etkileyen özellikler nelerdi?
İ. Kınay: Bu evi ilk gezdiğimde, önündeki manolya ağacına aşık oldum. O gün çiçek açmıştı; şimdi yatak odam olan kattan baktığımda, manolyalar sanki odanın içinde bir vazoda duruyormuş gibi görünüyordu. Bir de bahçede dolaşan kaplumbağa vardı. Hâlâ bizimle; evin yaşanmışlığının bir simgesi, biraz da uğuru… Bu eve bağlanmamı sağlayan ilk şeyler bunlar oldu. Evin dekorasyonu yıllar içinde benimle birlikte değişti, katmanlandı. Sevdiğim parçalar eklendi, bazıları yer değiştirdi. Evle oynamayı, farklı şeyler denemeyi hep sevdim. Bugün ilk halinden çok farklı; zamanla daha çok beni anlatan bir yere dönüştü.
HELLO!: Evinizi dekore ederken nasıl bir estetik anlayışınız var? Zamansız parçalar, sanat eserleri, kitaplar ve kişisel objeler bu hikayenin neresinde?
İ. Kınay: Kendi estetiğimi tanımlamam gerekirse eklektik ama dengeli derdim. Farklı dönemleri, farklı coğrafyaları ve farklı fiyat seviyelerindeki şeyleri bir araya getirmeyi seviyorum. Çok çağdaş bir sanat eserinin altında vintage bir mobilya olabilir, onun üzerinde Kapalıçarşı’dan bulduğum bir obje, yanında çok çağdaş bir tasarım ve birkaç kitap olabilir. Her şeyin aynı markadan, aynı dönemden veya aynı estetik dilden geldiği mekanlar bana biraz fazla kontrollü geliyor. Evde küçük sürprizleri seviyorum. Gözünüz bir yerde durmalı ve “Bu nereden geldi?” diye merak etmeli. Ama eklektik olmak benim için her şeyi bir araya koymak demek değil. Tam tersine çok fazla eleme gerektiriyor. Bir denge, bir sessizlik de olmalı. Her obje aynı anda bağırmamalı. Zamansızlık da benim için çok önemli. Trendleri takip ediyorum tabii ki ama kendi evimde trendlerin çok belirleyici olmasını istemiyorum. Bir şeyi gerçekten seviyorsam, on yıl sonra da sevebilmek istiyorum. Benim için gerçek lüks de biraz burada. Her şeyin yeni veya pahalı olması değil; zaman içerisinde seçilmiş, sizinle bir bağı olan, dokunduğunuzda veya baktığınızda size bir şey hatırlatan şeylerle yaşamak.

HELLO!: Evinizde ilk bakışta dikkat çeken, sizin için özel anlam taşıyan parçalar hangileri? Bu parçaların hikayelerini paylaşır mısınız?
İ. Kınay: Sanat eserlerim, kitaplarım ve Madame Malachite parçaları. Sanatı hiçbir zaman sadece dekorasyon olarak görmedim; bir eser bende bir duygu uyandırmalı. Kitapların bazıları ise hayatımın belli dönemlerini temsil ediyor. Assouline ile Türkiye’den çıkan 11 kitabın her biri, kendi hikayemin yapı taşları arasında. Madame Malachite parçalarına bakmaya, dokunmaya doyamıyorum. Ustalarımızın elinden çıkan her parçada emeği, sabrı ve özeni görüyorum. Tasarladığım bir şeyin onların ellerinde hayat bulması beni her defasında heyecanlandırıyor. Bu el işçiliğinin gündelik hayatın içine karışmasını çok seviyorum. Bir tepside kahve sunmak, kızımla tavla oynamak… Özenle yapılmış parçaları kullanmak, günlük anlara ve yaşama verdiğimiz değerin bir ifadesi olduğunu düşünüyorum. Evim tasarımlarım için bir oyun alanı. Atölyeden gelen bir prototip günlük hayatımın, ritüellerimin parçası oluyorsa, başka bir evde de benzer bir bağ kurabileceğine inanıyorum.
HELLO!: Assouline gibi kültür ve yaşam stilini odağına alan bir markanın başında olmak, kendi yaşam alanınıza ve dekorasyon tercihlerinize nasıl yansıyor?
İ. Kınay: Assouline benim için gerçekten çok büyük bir görsel eğitim oldu. Yaklaşık 16 yıldır dünyanın çok farklı evlerine, şehirlerine, koleksiyonlarına, sanatçılarına, fotoğrafçılarına ve yaşam biçimlerine şahit oldum ve bende bu çok güçlü bir görsel hafıza oluşturuyor. Ama bana öğrettiği en önemli şeylerden biri belki de ‘güzel yaşamanın’ tek bir formülü olmadığı. Çok minimal bir ev de olağanüstü olabilir, inanılmaz katmanlı bir ev de. Bir saray da sizi etkileyebilir, küçücük ama sahibinin kişiliğiyle dolu bir apartman dairesi de. Benim için iyi bir ev sahibinin kim olduğunu anlatan ev. Dolayısıyla kendi evimde de “Şu anda ne moda?” sorusundan çok “Ben bununla yaşamak istiyor muyum?” diye düşünüyorum.
HELLO!: Kitapların evinizdeki yeri büyük… Kitapları dekoratif bir obje olmanın ötesinde, yaşam alanının ruhunu belirleyen unsurlar olarak görüyor musunuz?
İ. Kınay: Kesinlikle. Kitaplar benim için dekorasyonun sonradan eklenen aksesuarları değil, evin karakterinin bir parçası. Bir insanın kütüphanesine baktığınızda aslında onun hakkında çok şey öğrenebilirsiniz. Neye meraklı, nerelere gitmiş, hangi sanatçıyı seviyor, neyi araştırıyor, hatta bazen neye takıntılı… Kütüphane çok kişisel bir portre.

HELLO!: Evinizde sanat eserleri, seyahatlerden getirdiğiniz objeler ya da aileden kalan parçalar var… Bu kişisel dokunuşlar evinizin karakterini nasıl oluşturuyor?
İ. Kınay: Bence bir mekanı dekorasyondan eve dönüştüren tam olarak bunlar. Çok güzel mobilyalar seçebilir, kusursuz bir renk paleti yaratabilirsiniz ama kişisel hafıza yoksa mekan biraz ‘yapılmış’ kalabiliyor. Ben evimde baktığım şeylerin bana bir şey hatırlatmasını seviyorum. Bir seyahat, bir insan, bir dönem, bazen bir tesadüf… Her objenin çok büyük bir hikayesi olmak zorunda değil. Bazen Paris’te bir bitpazarından aldığınız küçücük bir şey, çok pahalı bir tasarım objesinden daha kıymetli olabiliyor çünkü size o günü hatırlatıyor. Aileden gelen objelerde de zamanın başka bir boyutu var. Sizden önce bir hayat yaşamış bir şeyle birlikte yaşamaya devam ediyorsunuz. O yaşanmışlık farklı bir katman ekliyor. Bütün bunlar bir araya geldiğinde ev aslında insanın biyografisi gibi oluyor. Benim evimde İstanbul var, çocukluğum ve Asya var, seyahatlerim var, ailem var, Assouline var, Madame Malachite ile zanaat var, sanat var. Bir bakıma hayatımın küçük bir haritası.
HELLO!: Sizi ve yaşam biçiminizi tek bir mekanda anlatmanız gerekse, evinizde hangi üç detayın mutlaka görülmesini isterdiniz? Bunların sizin için anlamı nedir?
İ. Kınay: İlki, Assouline ile hazırladığımız kitaplardan Turquoise Coast. Yazarlığını da üstlendiğimden benim için ayrı bir yeri var. İkincisi, Mel Bochner’ın ‘Blah Blah Blah’ eseri. Hayatı fazla ciddiye almamayı hatırlatan, en sevdiğim işlerden biri. Üçüncüsü, Madame Malachite zarf tavla. Tavlayı bana çok sevdiğim dedem öğretmişti; hâlâ oynamayı çok severim, bana meditatif gelir. Çocukluğumdan gelen bir bağın, kendi yazdığım bir hikaye ve atölyemizde el işçiliğiyle hayat bulmuş hali çok özel.
HELLO!: Aile bağları sizin hayatınızda nasıl bir yere sahip? Ailenizden aldığınız ve bugün kendi yaşamınıza taşıdığınız değerler ya da alışkanlıklar neler?
İ. Kınay: Aile benim için çok önemli. Yaş aldıkça aileden taşıdığınız değerleri daha iyi fark ediyorsunuz. Yeniliklere açık olma cesareti, çalışma disiplini, hayata karşı özen… Bunların ailemden geldiğini düşünüyorum. Anne olmak ise tabii ki hayatımın en büyük dönüşümlerinden biri. Kızım artık 20 yaşında. Onun büyümesini izlemek, kendi dünyasını kurmaya başladığını görmek çok güzel. İlişkimiz de doğal olarak değişiyor. Artık sadece anne-kız değiliz; birbirinin dünyasını merak eden, bazen birbirinden fikir alan iki kadın olmaya başlıyoruz. Ben ondan da çok şey öğreniyorum. Aile ilişkilerinin her zaman kusursuz olduğunu düşünmüyorum; zaten hiçbir gerçek ilişki kusursuz değil. Ama insanın hayatında köklerinin olması, nereden geldiğini bilmesi ve o bağı koruması benim için çok kıymetli.

HELLO!: Aileyle bir araya geldiğinizde eviniz nasıl bir atmosfere bürünüyor? Birlikte sofraya oturmak, sohbet etmek ve evde geçirilen zaman hakkında ne düşünüyorsunuz?
İ. Kınay: En sevdiğim aile sofraları aslında mutfakta kuruluyor. Birlikte yemek yapmayı çok seviyoruz; herkes bir şey hazırlıyor, bir yandan tadına bakılıyor, bir yandan sohbet ediliyor. Sofraya oturduğumuzda da o sohbet uzayıp gidiyor. Birlikte hazırladığımız yemeği paylaşmak, günün nasıl geçtiğini konuşmak, gülmek… Evde en keyif aldığım anlar bunlar.
HELLO!: Evinizde ne sıklıkla davet verirsiniz? Misafir ağırlamak sizin için ne ifade ediyor?
İ. Kınay: Fırsat buldukça sevdiklerimi evde ağırlamayı seviyorum. Özenle hazırlanmış ama herkesin rahat hissettiği, sohbetin uzadığı akşamlar bana göre. Kalabalık davetlerden çok, samimi ve derin sohbetlerin paylaşıldığı buluşmalar benim için daha anlamlı. Sofra hazırlamak benim için başlı başına bir keyif. Tabakları, peçeteleri, çiçekleri ve mumları bir araya getirirken renklerle ve dokularla oynamayı seviyorum. Madame Malachite da tabii ki sofranın bir parçası oluyor her zaman! Sofra kurmak, birlikte geçireceğimiz zamana verdiğim değeri anlatan küçük ama anlamlı bir ritüel.
HELLO!: Çocukluğunuzdaki ev ile bugün yaşadığınız ev arasında nasıl bir bağ kuruyorsunuz? Ailenizden gelen dekorasyon, misafirperverlik veya yaşam kültürüne dair miraslar var mı?
İ. Kınay: İstanbul ile Jakarta arasında büyümek, çok erken yaşta farklı kültürlerle tanışmamı sağladı. Bugün evimde de tek bir coğrafyaya ait bir dil yok. Doğu ile Batı, eski ile yeni, İstanbul ile dünyanın başka şehirleri yan yana gelebiliyor. Belki çocukluğumdan taşıdığım en önemli şey, farklı dünyaların birbirini bozmak yerine zenginleştirebileceğine inanmak. Annemin kurduğu sofralar da bana hep ilham oldu. İki kişi için bile gösterdiği özen, bugün kendi evimde sürdürdüğüm bir alışkanlık.
HELLO!: İstanbul’da yaşamayı ve şehrin sunduğu kültürel hayatı nasıl değerlendiriyorsunuz? İstanbul sizi nasıl besliyor?
İ. Kınay: İstanbul benim için sonsuz bir kaynak. Bazen burada yaşayan insanlar olarak İstanbul’un ne kadar olağanüstü olduğunu unutabiliyoruz. Ben kendimi şehre tekrar tekrar turist gibi bakmaya zorlamaya çalışıyorum. Kapalıçarşı’ya gidip bir zanaatkarın yaptığı şeye bakmak, Topkapı’da bir desen görmek, Boğaz’daki eski bir yalının detayına takılmak… Bunların hepsi bir yerde hafızaya kaydoluyor. Sonra aylar, hatta yıllar sonra bir tasarım yaparken birden karşınıza çıkıyor. İstanbul’un en sevdiğim tarafı katmanlı olması. Bizans var, Osmanlı var, Cumhuriyet var, 1950’ler var, bugünün İstanbul’u var. Hepsi birbirinin üzerine yazılmış ama tamamen silinmemiş.

HELLO!: Seyahatlerinizin yaşam tarzınız ve dekorasyon anlayışınız üzerinde nasıl bir etkisi var? Gittiğiniz yerlerden eve taşıdığınız bir renk, obje, koku ya da alışkanlık var mı?
İ. Kınay: Seyahat benim için her zaman çok önemli oldu. Belki yurtdışında büyümemin de etkisiyle, başka bir yere gitmek bende hiçbir zaman sadece tatil duygusu yaratmadı. Seyahatler benim yenilenme aracım. Eskiden seyahatlerden daha fazla obje getirirdim. Şimdi fark ediyorum ki eve getirdiğim şey çoğu zaman fiziksel bir obje değil. Bir bakış biçimi. Paris’te gördüğüm bir renk kombinasyonu, Milano’da bir kapının oranı, Fas’ta bir zanaat tekniği, Japonya’da objeler arasındaki boşluk… Bazen bunların hiçbiri hemen bir şeye dönüşmüyor. Hafızada kalıyor ve çok sonra başka bir yerde ortaya çıkıyor. Seyahatin en güzel taraflarından biri de insanın kendi kültürüne dışarıdan bakmasını sağlaması. Dünyayı gezdikçe İstanbul’u daha fazla görüyorum. Başka ülkelerin kendi kültürel miraslarını nasıl çağdaşlaştırdıklarını gördükçe bizim elimizde ne kadar zengin bir malzeme olduğunu tekrar fark ediyorum. Sanırım ben seyahatlerden en çok bakış biçimleri topluyorum.
HELLO!: Çalışmak sizi nasıl besliyor? Size neler katıyor?
İ. Kınay: Ben çalışmayı gerçekten seviyorum. Ama bunun sadece ‘çalışkan olmak’ ile ilgili olduğunu düşünmüyorum. Çalışmak benim için merakımı canlı tutmanın bir yolu. Bir gün bir kitap üzerinde çalışıyorum, başka bir gün bir deri ustasıyla bir dikiş detayını konuşuyorum, sonra yeni bir taş görüyorum, hiç tanımadığım bir tasarımcıyla karşılaşıyorum, bir işbirliği fikri çıkıyor… Beni besleyen şey bu hareket ve öğrenme hali. Sanırım en mutlu olduğum anlardan biri bir şeyin henüz tam olarak ne olacağını bilmediğim başlangıç noktası. Bir fikir var ama daha çözülmemiş. O süreci seviyorum. Eskiden çalışmayı daha fazla sonuçlarla ölçüyordum. Ne oldu, ne sattı, kim gördü, nereye ulaştı… Hâlâ tabii ki sonuç önemli; iş yapıyoruz. Ama bugün sürecin değerini daha fazla anlamaya çalışıyorum. Her merakın hemen bir ticari sonuca dönüşmesi gerekmiyor. Bazen bir kapıyı açıyor, o kapı başka bir kapıya götürüyor. Benim hayatımda da en güzel şeylerin çoğu böyle oldu.
HELLO!: Markanız Madame Malachite’a dönersek, bu markayı kurma fikri nasıl oldu? Ürün gamınızda neler var?
İ. Kınay: Madame Malachite’ı 2017’de kurdum. O dönemde Assouline için çok sayıda kütüphane düzenliyor, kitapların yanında görmek istediğim parçaları bulamıyordum. Kendi kütüphane objelerimi tasarlamaya böyle başladım. Bir yandan da hayalimde masalsı bir kadın yarattım: Madame Malachite. Malahit taşından güç alan, merakının peşinden giden, grileşen bir dünyaya renk katan bir kadın. Hikayenin özünde üç şey vardı: Malahit, Madame Malachite ve İstanbul. Bu hayal dünyasına İstanbul’un ilhamı ve zanaatıyla hayat vermek istedim. Şehrin hafızasını ve el işçiliğini çağdaş bir tasarım diliyle yorumlamak, zamanla işimizin merkezine yerleşti. Bugün Madame Malachite’ın kalbi deri atölyemizde atıyor. Deri marküterisi, ince dikişler, taşla derinin buluşması… Ustalarımızla her detayın üzerinde birlikte çalışıyoruz. Onların emeği ve bilgisi, hayal ettiğim dünyayı elle tutulur hale getiriyor. Malakit de bu dünyanın taşı ve sembolü. Benim için değişimi ve korunmayı temsil ediyor; yarattığım karakterin gücü de buradan geliyor. Tasarladığımız parçaların kişisel bir anlam taşımasını, zamanla sahiplerinin talismanlarına dönüşmesini seviyorum. Bugün kütüphane objelerinden, tepsilere, oyunlara, küçük mobilyalara, çanta ve aksesuarlara uzanan bir koleksiyonumuz var. Hepsi, bu masalsı kadının ‘Cabinet of Curiosity’sini, merakla biriktirdiği dünyasını oluşturuyor. Her parça, taşıdığı el emeğiyle benim için bir mücevher. Gündelik hayatta kullanılan, keyif veren ve yıllar içinde daha da kişisel hale gelen bir mücevher.
HELLO!: Tasarımlarınız ve seçkilerinizde güçlü bir estetik, farklı dönemlerden izler ve karakterli parçalar öne çıkıyor. Koleksiyonları oluştururken sizi heyecanlandıran detaylar neler oluyor?
İ. Kınay: En güçlü referansım İstanbul ve katmanları. Bizans’ın mücevher gibi işlenmiş objeleri, Osmanlı dekoratif sanatları… Bunların yanında Art Deco’nun, Bauhaus’un ve 1970’ler İtalyan tasarımının da ilgimi çeken yönleri var. Beni heyecanlandıran, bu farklı dünyalardan bir detayı alıp Madame Malachite’ın masalsı dünyasında bugünün diliyle yeniden yorumlamak. Asıl keşif ise atölyede başlıyor. Bir desenin deri marküterisine dönüşmesi, iki farklı malzemenin buluşması, bir kenarın nasıl bitirileceği… Ustalarımızın bilgisiyle bir fikir hiç beklemediğim bir yere taşınabiliyor. Bir parçayı benim için kıymetli yapan, tasarım kadar ona verilen emek ve gösterilen özen. Lüksü de en çok dokunduğunuzda hissettiğiniz bu inceliklerde buluyorum.
HELLO!: Bir parçanın Madame Malachite seçkisine girmesi için hangi özellikleri taşıması gerekiyor?
İ. Kınay: Özel işçiliğiyle, taşıyla ya da rengiyle insana iyi gelmeli; küçük bir değişime, yeni bir ritüele davet etmeli.
HELLO!: Gördüğümüz kadarıyla Madame Malachite’tan kendi eviniz için seçtiğiniz ve sizin için özel anlam taşıyan parçalar var. Markanın ürünleriyle kişisel dekorasyon anlayışınız nasıl etkileşiyor?
İ. Kınay: Atölyede ürettiğimiz parçaları kendi evimde farklı köşelere yerleştirip denemeyi seviyorum. Bazen bir renk, bazen taşın dokusu ve bende uyandırdığı his, bir köşenin bütün havasını değiştiriyor. O küçük değişimin evde geçirdiğim zamana da yansıması beni heyecanlandırıyor. Bir kitabı açmaya, sevdiğiniz bir tepside sunduğunuz kahveyle kendinize mola vermeye, tavla başında birlikte vakit geçirmeye… Parçaların böyle ritüellere davet etmesini istiyorum. Hayata renk katmaları kadar, o hayatın tadını çıkarmayı hatırlatmaları da benim için önemli.
HELLO!: Son olarak, hayatı nasıl yaşamayı tercih ediyorsunuz? Hayat felsefeniz nedir?
İ. Kınay: Eskiden hayatı daha fazla kontrol etmeye ve oldurmaya çalışırdım. Şimdi biraz daha hayatın beni şaşırtmasına izin vermeyi öğreniyorum. Bana yol gösteren dört kavram var: Merak, özgünlük, anda olmak ve kutlamak. Yeni şeyler keşfetmek, kendi sesime güvenmek, bir sonraki hedefi düşünürken bugünü kaçırmamak ve güzel anların hakkını vermek… Madame Malachite’ın onuncu yılı için hazırladığım renk dünyasını da bu dört kavram etrafında oluşturdum. İşimle hayata bakışımın en çok birleştiği yer burası.












