Clair Obscur: Expedition 33 incelemesi – Karanlık bir dünyada umut arayışı

Fransa’nın Belle Époque döneminden ilham alan Clair Obscur: Expedition 33, bizi Lumière adlı büyüleyici ama bir o kadar da tekinsiz bir dünyaya götürüyor. Bu dünyada yaşayanlar, Ressam (Paintress) adı verilen gizemli bir varlığın laneti altında hayatlarını sürdürüyor. Her yılın sonunda Paintress uyanıyor ve devasa monolitine yeni bir sayı çiziyor. O sayıyla aynı yaşta olan herkes, gül yaprakları arasında yok oluyor.

Bu kaçınılmaz son karşısında hayatta kalanlar, ömürlerinin son yılına girerken Expedition adı verilen ekipler oluşturuyor. Amaç, Paintress’i durdurmak ve bu döngüyü kırmak. Oyunun ana karakteri Gustave de Expedition 33’ün bir parçası olarak bu umutsuz yolculuğa çıkıyor.

Gustave’in hikâyesi, sevdiği kadının gözlerinin önünde yok oluşuna tanıklık etmesiyle başlıyor. Oyunun daha ilk saatlerinde kurduğu bu duygusal zemin, hikâye boyunca etkisini sürdürüyor. Monolitin bulunduğu topraklara ayak basıldığında, dünyanın ne kadar acımasız olduğu kısa sürede anlaşılıyor. Gustave bu yolculukta yalnız değil; Maelle ve Lune gibi ekip arkadaşları ona eşlik ediyor. İlerleyen bölümlerde yeni karakterler de ekibe katılıyor, ancak yol boyunca karşılaşılan engeller ve bedeller giderek ağırlaşıyor.

Oyunun ilk birkaç saati karanlık, sert ve sarsıcı bir tonla ilerliyor. Yaklaşık 30 saatlik ana hikâye boyunca anlatı sık sık yön değiştiriyor ve oyuncuyu hazırlıksız yakalayan anlar sunuyor. Bu nedenle hikâyeye dair detaylara fazla girmeyelim. Ancak şunu söylemek mümkün: Clair Obscur, oyuncunun beklentilerini bilinçli şekilde manipüle eden, sürprizlerini son ana kadar saklayan bir anlatı yapısına sahip.

Oyunun görsel dünyası başlı başına etkileyici. Renk paleti, ışık kullanımı ve çevre tasarımları adeta yaşayan bir tablo hissi veriyor. Güneşin batışını izlediğiniz ormanlar, karla kaplı bölgeler ve uzak ufuklara uzanan manzaralar, keşfi sürekli teşvik ediyor. Yaratık tasarımları ise hem estetik hem de rahatsız edici olmayı başarıyor.

Gustave’in yaşadığı travmalar karşısında verdiği tepkiler, oyunun en güçlü yönlerinden biri. Sessizlik, donakalma ve gerçeklikten kopma hissi oldukça doğal biçimde yansıtılıyor. Abartılı replikler ya da yapay dramatik anlar yerine, ölçülü ve etkileyici bir anlatım tercih edilmiş.

Charlie Cox’un Gustave performansı güçlü ve dengeli. Maelle karakterini seslendiren Jennifer English ise oyunun duygusal yükünü taşıyan isimlerden biri. Andy Serkis ve Ben Starr gibi deneyimli isimler de yan rollerde hikâyeye ağırlık katıyor. Tüm kadro, karakterlerin inandırıcılığını ciddi anlamda artırıyor.

Clair Obscur, sıra tabanlı aksiyon RPG yapısını temel alıyor. Üç kişilik ekiplerle yapılan savaşlarda saldırı, savunma ve iyileştirme gibi klasik mekanikler bulunuyor. Her karakterin değiştirilebilir yetenek yuvaları ve kendine özgü yetenek ağaçları mevcut.

Oyunu benzerlerinden ayıran en önemli fark, kaçınma ve karşı saldırı sistemlerinin aktif kullanımı. Doğru zamanlamayla yapılan kaçınmalar sadece hasardan kurtulmakla kalmıyor, bazı durumlarda avantaj da sağlıyor. Büyük boss savaşları bu sistem sayesinde daha adil ve tatmin edici hale geliyor.

Çoğu düşman, saldırılarını önceden belli eden ipuçlarına sahip. Ancak bazıları bu beklentileri tersine çevirerek oyuncuyu yanıltabiliyor. Bu da her yeni bölgede strateji değişikliğini zorunlu kılıyor. Ekip dizilimlerini ve yetenekleri sık sık güncellemek büyük önem taşıyor.

Gustave yüksek hasar veren güçlü bir karakterken, Maelle duruşuna göre saldırı stilini değiştirebiliyor. Lune ise element hasarı, iyileştirme ve diriltme yetenekleriyle ekibin bel kemiği konumunda. Doğru kurulumlarla karakter yetenekleri birbiriyle birleşerek oldukça etkili kombinasyonlar oluşturabiliyor.

Dinlenme noktalarında düşmanların yeniden ortaya çıkması Souls benzeri bir yapı sunsa da, oyunun cömert deneyim puanı sistemi bu durumu sorun olmaktan çıkarıyor. Pictos’lar pasif bonuslar sağlarken, ustalaşıldığında tüm ekip tarafından kullanılabiliyor. Lumina puanları ise bu bonusların nasıl dağıtılacağını belirliyor ve özellikle oyunun ilerleyen safhalarında kritik rol oynuyor.

Oyunun kullanıcı arayüzü stil sahibi ve işlevsel. Atlus oyunlarını anımsatan bu yapı, menüleri sıkıcı olmaktan çıkarıyor. Görsel dil, oyunun resimsel temasını destekliyor ve okunabilirlikten ödün vermiyor. Ayrıca Türkçe dil desteği de var.

Yüksek görsel kalite, özellikle PC tarafında donanımı zorlayabiliyor. Ancak karşılaşılan teknik sorunlar deneyimi baltalayacak seviyede değil. Müzikler ise atmosferi tamamlayan en güçlü unsurlardan biri olarak öne çıkıyor.

Özetle, Clair Obscur: Expedition 33, hikâye anlatımı, atmosferi ve savaş sistemiyle RPG türünde kendine özgü bir yer edinmeyi başarıyor. Kayıp, aile ve umut temalarını karanlık ama etkileyici bir dille ele alan oyun, Sandfall Interactive’in cesur bir vizyon ortaya koyduğunu gösteriyor.