“Tanrı'nın Eli” yıldızlararası bulutu yıldızlara uzanıyor

Tanrı'nın Eli, aslında resmi adı CG 4 olan bir kuyrukluyıldız küresi. Samanyolu'nda Dünya'dan yaklaşık 1.300 ışıkyılı uzaklıkta bulunuyor ve Pupa Takımyıldızı'nda yer alıyor. Kuyrukluyıldız küreleri, sıcak, iyonize madde ile çevrili, izole, yoğun gaz ve toz bulutları olan, Bok kürecikleridir.

Adlarına rağmen, kuyrukluyıldız kürelerinin kuyrukluyıldızlarla hiçbir ilgisi yoktur. Bu isim, aslında bu bulutların içinden madde çekilerek kuyrukluyıldızların karakteristik kuyruğuna benzeyen uzun bir yapı oluşturmasından geliyor. Kuyrukluyıldız küreleri, yapılarının nedeni henüz kesin olarak belirlenemediği için gizemini koruyor. Bilim insanları, kuyrukluyıldız kürelerinin yapısının, onları çevreleyen sıcak, kütleli yıldızlardan akan yıldız rüzgarları veya bu yıldızların ölümüyle oluşan süpernovalardan kaynaklanabileceğini varsayıyor.

CG 4'ü bir kuyrukluyıldız küresi olarak tanımlamaya yardımcı olan kendine özgü kuyruğu, 1,5 ışıkyılı genişliğinde bir uca sahip, 8 ışıkyılı uzunluğunda soluk bir gaz ve toz sarmalı. Bu özellik, Şili'nin 2.200 metre rakımdaki Cerro Tololo Inter- American Gözlemevi'ndeki Victor M. Blanco Teleskobu'nda bulunan DECam adlı cihazın çektiği görüntülerde çarpıcı bir şekilde görülüyor. Bunun gibi görüntüler, Bok küreciklerinin oluşumunun gizemini çözmeye yardımcı olabilir.

Bok küreleri, astronomlar tarafından 1970'lerin ortalarına kadar keşfedilememişti. Bu kadar uzun süre tespit edilememelerinin nedeni, çok zayıf olmaları ve kuyruklarının, ışığın geçmesini engelleyen yıldız tozu ile örtülü olmasıydı. Bu tozu görebilmek için DECam, iyonize hidrojeni görüntüleyebilen bir Hidrojen-alfa filtresi ile donatılmıştır. Tanrı'nın Eli küresinin görüntüsünde, bu madde “pençesi” içinde ve kenarlarını çevreleyen kırmızı bir parıltı olarak görülmektedir. İyonize hidrojen, yıldızlardan gelen yoğun radyasyonla bombardımana uğradığında, elektronları soyarak veya gazı “iyonize ederek” oluşur.