
Cansu Efe’nin 24 saatlik şehir rotası
Yazı: Sevda Barandır Sungurtekin
İstanbul’da bir gününüz nasıl geçiyor?
İstanbul’da tek tip bir günüm yok; sanırım sevdiğim tarafı da bu. Hayatım okul dönemine, çocukların programına, işlere ve seyahatlere göre değişiyor. Yine de sabahın ilk saatlerini mümkün olduğunca kendime ayırıyorum. Bazen güne Tarihi Yarımada’da koşuyla başlıyorum. Bir yanda yüzyıllardır orada duran şehir, diğer yanda koşanlar, balıkçılar ve kışın bile denize girenler… İstanbul’un en sevdiğim hâli bu: Henüz kalabalığın değil, yaşayanların şehri olduğu saatler... Sonrası çekimler, toplantılar, çocukların programı, bir sergi ya da arkadaşlarla kahve arasında hızla değişebiliyor. İstanbul’u program yaparak değil, programın arasına küçük keşifler sıkıştırarak yaşamayı seviyorum.

Sabah güne nasıl başlıyorsunuz? Kahvaltı için favori adresiniz var mı?
Sabah konusunda disiplinliyim ama klasik anlamda bir kahvaltı rutini insanı değilim. Okul sezonunda haftada yaklaşık üç sabah sahile koşuya iniyorum; fırsatı varsa eşim de katılıyor. Özellikle pazartesileri Topkapı Sarayı tarafından başlayıp Dolmabahçe’ye uzanan hafif koşu ve yürüyüş rotamı seviyorum. Bir metropolün en iyi tarafını bazen en sessiz saatlerinde yakalıyorsunuz. Dolmabahçe’ye kadar gittiğim sabahlarda Saat Kulesi’nin yanındaki kafede kahvaltı ediyorum. Bazen de simit, peynir ve çay yeterli oluyor; en iyi şehir deneyimleri çoğu zaman rezervasyon gerektirmeyen alışkanlıklarda saklı. Tarihi Yarımada’daysak Sirkeci Lokantası 1912 de sevdiğimiz duraklardan. Birinci Vakıfhan’ın içinde, eski İstanbul’un ruhunu gerçekten taşıyor. Benim için iyi bir sabah adresi, bulunduğu semtin dokusunu bozmadan insana biraz zaman kazandıran yerdir.
Spor yapıyor musunuz, günün hangi saatinde?
Spor çocukluğumdan beri hayatımın doğal bir parçası; ilişkim hiçbir zaman “Şu an ne popüler?” üzerinden kurulmadı. Dediğim gibi bazı sabahlar sahilden Dolmabahçe’ye koşuyor, bazı günler ise Gülhane Parkı’ndan Sultanahmet’e çıkıyorum. Ayasofya, meydanlar ve eski taşlar arasında koşu, şehrin tarihinden geçen bir rotaya dönüşüyor. Gülhane’nin Sultanahmet çıkışındaki tarihî kütüphaneye uğramak ya da parkta kuş sesleri eşliğinde kahve içmek de çok iyi geliyor. İstanbul’da koşarken yalnızca spor yapmıyor, şehri başka bir hızda görüyorsunuz.
Koşmadığım sabahlarda mümkünse 45 dakika yüzüyorum. Tek spor seçmem gerekse yüzmeyi seçerdim; suyun içinde dış dünyanın sesi kesiliyor, benim için hareket hâlinde meditasyon gibi... Yaklaşık on yıldır tenis en büyük tutkularımdan biri ve haftada en az bir gün Yeşilyurt Spor Kulübü’nde oynuyorum. Bu yaz hayatıma ilk kez haftada iki gün direnç antrenmanı ekledim. Tatilde paddleboard yapmayı da seviyorum. Ağaç, toprak ve suyla temas eden her şey bende başka bir pencere açıyor. Sporun özü benim için görünmek değil; güçlü kalmak, zihni korumak ve hayatın içinde kalabilmek.

Öğle saatlerinde genelde nerede olursunuz? Yemek için nereleri tercih edersiniz?
Öğle saatleri günümün en değişken bölümü. Nerede işim varsa şehrin o tarafında kalmayı seviyorum; İstanbul’da iyi bir günü trafikte bir restorana yetişmeye çalışarak harcamak bana göre değil. Bir semti tanımanın yolu biraz da orada oyalanmaktan geçiyor. Tek bir adres söylemem gerekirse Sakıp Sabancı Müzesi’ndeki MSA’nın Restoranı’nı seçerim. Müze, Emirgan’ın dokusu, Boğaz ve mutfak aynı hikâyenin parçası oluyor. MSA şefleriyle öğrencilerinin birlikte çalışması da hoşuma gidiyor; tabakta eğitimle yaratıcılık yan yana duruyor. Artık yalnızca yemeği iyi olan değil, bulunduğu yere anlam katan restoranları seviyorum.
Bir öğleden sonrası için planınızda neler olur?
İdeal bir öğleden sonramda kendime küçük bir şehir yolculuğu yaratıyorum. Pera’nın ara sokakları ve kitapçıları, Galata Kulesi çevresi, Galata Köprüsü, Dolmabahçe ve Akaretler Yokuşu… İstanbul’da birkaç saat içinde başka bir döneme geçmiş gibi hissedebiliyorsunuz. Eğer Pera’daysam Pera Palas’ta kahve ya da tatlı molası vermeyi seviyorum. Bir kitapçıda plansızca oyalanmak, sergi sonrası kahve içmek veya Galata’ya yürümek bana çok iyi geliyor. Kitapçılar benim için yalnızca alışveriş yeri değil; durup yön değiştirdiğim alanlar. Aslında mesele “İstanbul’da nereye gidilir?” değil, şehri hangi tempoda yaşadığınız. Yaşadığınız yerde turist merakını kaybetmemek önemli. Hafta sonu biraz uzaklaşmak istersek Çatalca-İhsaniye’deki Emin Çelik Et Lokantası yıllardır değişmeyen adresimiz; tandırı, manda yoğurdu ve peynir tatlısı klasiklerimiz.

Akşamları genellikle neler yapar, nerelere gidersiniz?
Akşamları eskisi kadar çok dışarı çıkmıyorum; artık çok gezmektense doğru yere gitmeyi seviyorum. Güzel bir tiyatro oyunu, müzikal ya da konser varsa program yapıyoruz. Yemekte aradığım şey görünür olmak değil; iyi yemek, iyi servis, karakterli bir mekân ve masada gerçekten sohbet edebilmek.
Örneğin Galata’daki Il Cortile, yalnızca tabağı değil orada geçirdiğim zamanı da hatırladığım yerlerden. Daha hareketli bir akşam için Tersane İstanbul’a gidiyoruz; Yunan mutfağı ve eğlencesi istediğimizde MykOrini ilk tercihlerimden. Four Seasons’ın Bosphorus ve Sultanahmet restoranlarını da seviyorum; ikisinin hissi birbirinden farklı.
Ege mutfağı için Grand Hyatt İstanbul’un bahçesindeki Grasidi Gastro Garden, şehrin merkezinde küçük bir kaçış gibi. Ataköy’de Romu Ristorante de limon ağaçlı bahçesi ve Akdeniz hissiyle sevdiğimiz İtalyanlardan. Balıkta ise yıllardır adresimiz Yeşilköy’deki Efe Balık. Klasik balıkçı repertuvarının dışına çıkan, Doğu mutfağından dokunuşları balık ve meze kültürüyle birleştiren tatlarını seviyorum. İstanbul’u bölgelere ayırmak yerine ruh hâlime göre başka bir yüzünü yaşamayı seviyorum. Çünkü bu şehir ona yetişmeye çalışırken yorucu; biraz yavaşladığınızda ise dünyanın en cömert şehirlerinden biri.
Benzer Haberler

Elleri kirletmek serbest! İstanbul’a özel burger ve ıstakozun sırrını şefinden dinledik

Şehrin üçüncü hali: İstanbul’da hem çalışıp hem sosyalleşebileceğiniz yeni nesil mekânlar

3 soru: Yazdan kalma bir tını ile ‘Duy’









