5 dk okunma süresi

Yalnızlık hissinden “Biz” hissine geçiş

İçeriği Paylaş

Bazen gün boyunca pek çok insanla konuşur, akşam olduğunda yine de kendimizi birilerine uzak hissederiz. Çünkü yakınlık, aynı ortamda bulunmaktan çok daha fazlasıdır. Yalnızlık hissinden aidiyete uzanan yol ise çoğu zaman büyük karşılaşmalardan değil, küçük paylaşımlardan ve kendimiz olarak var olabildiğimiz ilişkilerden geçer.

Kalabalıkların içinde kendine yer bulamamak

Bir masada herkes konuşurken sohbete dahil olamadığınız ya da gün boyunca mesajlara yanıt verdiğiniz halde içinizden geçenleri anlatacak birini bulamadığınız oldu mu? Dışarıdan bakıldığında sosyal hayatımız hareketli görünebilir. Yine de kurduğumuz ilişkiler, her zaman yakınlık hissetmemizi sağlamaz. Bazen konuşacak çok şeyimiz vardır ama anlatacaklarımızın gerçekten dinleneceğinden emin olamayız. Bazen de çevremizdeki insanlarla iyi vakit geçirir, eve döndüğümüzde içimizde tarif etmesi zor bir mesafe hissederiz. Buradaki eksiklik, mutlaka insan sayısıyla ilgili değildir. Asıl ihtiyaç, bir başkasıyla yalnızca vakit geçirmek değil, aynı zamanda anlaşılabildiğimizi hissetmektir. Yalnızlık bu nedenle her zaman tek başına geçirilen zamanla açıklanamaz. İnsan, ilişkilerinin içinde de kendine ait bir yer bulamadığında yalnız hissedebilir. Bu duyguyu değiştirmek için daha fazla insan tanımaktan önce, nasıl bir yakınlığa ihtiyaç duyduğumuzu anlamak önemlidir.

Yakınlık, her şeyi anlatabilmekle başlar

İlişkilerde çoğu zaman kendimizin daha kolay kabul görecek taraflarını gösteririz. İyi olduğumuzu söyler, zorlandığımız konuları geçiştirir, karşımızdakini rahatsız etmemek için bazı düşüncelerimizi içimizde tutarız. Bu, gündelik ilişkilerde anlaşılır bir tutumdur. Ancak her zaman güçlü, neşeli ya da sorunsuz görünmeye çalıştığımızda gerçek yakınlığın gelişmesi zorlaşabilir. Birine yorgun olduğumuzu söylemek, bir konuda kararsız kaldığımızı paylaşmak ya da yalnızca canımızın sıkkın olduğunu kabul etmek küçük görünebilir. Oysa bu tür paylaşımlar, ilişkinin yalnızca iyi anları değil, hayatın daha sıradan ve kırılgan taraflarını da taşıyabileceğini gösterir. Elbette kendimizi herkese aynı ölçüde açmak zorunda değiliz. Güven, zamanla ve karşılıklı davranışlarla oluşur. Önemli olan, bizi anlayabilecek insanlarla ilişkilerimizde kendimize biraz daha fazla yer açabilmek. Çünkü yakınlık, kusursuz görünmeye çalışmadığımızda da kabul görebildiğimizi hissettiğimiz yerde güçlenir.

“Biz” duygusu küçük anlarda büyür

Aidiyet hissi çoğu zaman büyük olaylarla değil, tekrar eden küçük karşılaşmalarla gelişir. Her sabah selamlaştığınız komşunun sizi hatırlaması, iş yerinde birinin fikrinizi gerçekten merak etmesi ya da bir arkadaşınızın daha önce anlattığınız küçük bir ayrıntıyı hatırlaması… Bu anlar, bir başkasının dünyasında görünür olduğumuzu hissettirebilir. Böyle bir bağ kurmak için her sohbetin derinleşmesi ya da her tanışıklığın dostluğa dönüşmesi gerekmez. Bazen kısa bir konuşma, bazen içten bir soru, bazen de karşımızdakini bölmeden dinlemek yeterlidir. İlişkiler, yalnızca özel günlerde paylaşılan büyük duygularla değil, gündelik hayatın içinde birbirimize gösterdiğimiz dikkatle de şekillenir. Bu yüzden “biz” hissini yalnızca ait olduğumuz büyük gruplarda aramamak gerekir. Bazen kendimizi bir topluluğun parçası gibi hissetmemizi sağlayan şey, birkaç kişinin yanında rahatça konuşabilmek ya da bir yere gittiğimizde tanıdık yüzlerle karşılaşmaktır.

Herkesle yakın olmak zorunda değilsiniz

Yalnızlık hissinden uzaklaşmak isterken daha fazla davete katılmak, yeni insanlarla tanışmak ya da sosyal çevremizi genişletmek gerektiğini düşünebiliriz. Bunlar bazı insanlar için iyi bir başlangıç olabilir. Ancak yoğun bir sosyal hayat, her zaman güçlü bağlar anlamına gelmez. Bazen çok sayıda insanla görüşürken kendimize yakın hissettiğimiz kimse olmadığını fark ederiz. Bazen de az sayıda ilişki, hayatımızda sağlam bir dayanak oluşturur. Burada belirleyici olan, çevremizde kaç kişinin bulunduğundan çok, hangi ilişkilerde kendimiz olabildiğimizdir. Üstelik her ilişki aynı ihtiyacı karşılamak zorunda değildir. Bir arkadaşımızla içimizi dökebilir, başka biriyle ortak bir uğraşın keyfini çıkarabilir, dahil olduğumuz bir grupta kendimizi bir yere ait hissedebiliriz. Farklı bağların hayatımızda farklı yerleri olabilir. Kendimize uygun ilişkiler kurmak, herkese yakın olmaya çalışmaktan daha anlamlı bir başlangıçtır. Bazen ihtiyaç duyduğumuz şey yeni bir çevreden çok, mevcut ilişkilerimizde biraz daha gerçek bir temas kurmaktır.

Bağ kurmak için ilk adımın büyük olması gerekmiyor

Uzun zamandır görüşmediğiniz birini aramak, yeni bir ortama girmek ya da bir sohbeti başlatmak düşündüğünüzden zor gelebilir. Özellikle kendinizi dışarıda kalmış hissettiğiniz dönemlerde karşılık görmeme ihtimali de sizi geri çekebilir. Bu yüzden kendinizi bir anda yoğun bir sosyal hayatın içine sokmak yerine küçük adımlarla ilerleyebilirsiniz. Aklınıza gelen birine yalnızca hâlini hatırını sormak için mesaj gönderin. İlginizi çeken bir etkinliğe katılarak ortak bir merak etrafında insanlarla tanışmayı deneyin. Günlük karşılaşmalarda göz teması kurmak, selam vermek ya da kısa bir sohbet başlatmak için kendinize fırsat tanıyın. Bir arkadaşınızla görüşürken yalnızca gündelik gelişmeleri anlatmak yerine birbirinizi gerçekten dinlemeye zaman ayırın. Zorlandığınızda desteğe ihtiyaç duyduğunuzu söylemekten çekinmeyin. Bu adımların hemen yakınlık yaratmasını beklemeyin. Bazı tanışıklıklar zamanla gelişir, bazıları ise yüzeysel kalır. Her karşılaşmanın özel bir bağa dönüşmesi gerekmez. Ama iletişim kurmaya açık olmak, hayatınızda yeni ilişkilerin gelişebileceği alanlar yaratabilir.

Yalnız olmakla yalnız hissetmek aynı şey değil

Tek başına geçirilen zaman her zaman eksiklik anlamına gelmez. İnsan bazen kendiyle kalmaya, sessizliğe ve başkalarının beklentilerinden uzaklaşmaya ihtiyaç duyar. Yalnızlık hissi ise çoğu zaman seçtiğimiz bir mesafeden farklıdır; bağ kurmak istediğimiz halde bunu yapamadığımızı ya da ilişkilerimizin içinde kendimize yer bulamadığımızı düşündüğümüzde belirginleşebilir. Bu ayrımı görebilmek, kendimize nasıl bir alan açmak istediğimizi anlamamıza yardımcı olur. Belki daha fazla insanla görüşmeye değil, bir arkadaşımızla daha içten bir konuşma yapmaya ihtiyacımız vardır. Belki de uzun zamandır ertelediğimiz bir ilgi alanına yönelerek benzer şeylerden keyif alan insanlarla tanışabiliriz. Her iki durumda da amaç, yalnız kalmamak için sürekli birilerinin yanında bulunmak değildir. Kendi başımıza olduğumuzda da kendimizi iyi hissedebilmek, başkalarıyla birlikteyken de gerçek bir yakınlık kurabilmek mümkündür.

Bir yere ait hissetmek, kendinden vazgeçmek değildir

“Biz” duygusu, bir gruba kabul edilmek uğruna kendimizi değiştirmek ya da herkesle aynı düşünmek anlamına gelmez. Aksine, farklılıklarımızla birlikte var olabildiğimiz ilişkilerde aidiyet daha sağlam bir zemine oturur. Kendi fikirlerimizi söyleyebildiğimiz, gerektiğinde sınır koyabildiğimiz ve her zaman aynı fikirde olmadığımız insanlarla bağımızı sürdürebildiğimiz ilişkiler bize daha fazla güven verebilir. Çünkü bir yere ait olmak, o yerin içinde kaybolmak değil; kendimiz olarak kalırken başkalarıyla ortak bir alan paylaşabilmektir. Yalnızlık hissi her zaman bir anda ortadan kalkmayabilir. Ancak küçük karşılaşmalara açık olmak, kendimizi güvende hissettiğimiz ilişkileri beslemek ve ihtiyaçlarımızı daha açık ifade etmek zamanla aramızdaki mesafeyi değiştirebilir.

Bazen “biz” duygusu, kalabalık bir ortama dahil olduğumuzda değil; birinin yanında kendimizi açıklamak zorunda hissetmediğimiz o ilk anda başlar.