An’ın içinde...
Yazı: Esra Pulak
En şiddetli rüzgârları uzun ağaçlar alır... Şiddetli rüzgârlara en çok direnen ağaçlar da yine uzun olanlardır. Bu ağaçların uzamasındaki en büyük sebep, büyümek için ısrarcı olmaları kanımca... Ağaç büyümeyi bu denli istemese, yüzünü güneşten sakınır, rüzgâra direnmeyi de bırakırdı sanıyorum.
Bu dünyaya, yaradılışındaki maksadı keşfetmek için gelen insanlar da tıpkı ağaçlar gibi, kendi içlerinde hem ısrarı hem de direnci barındırırlar. İnsan ısrarla büyümek ister, olgunlaşmak ister, ancak olgunlaşmak için bir gayrete girdiği andan itibaren karşılaştığı güçlüklere direnmeye başlar.
Yaşam, anlardan ibarettir. Her an, yeni bir oluşa gebedir. Bir anın içinde iken; şöyle bir durup, tam o anda hangi düşünce dalgasının etkisinde olduğumuza bakabilmek, düşüncemizin kalitesini fark edebilmek, kendimizi de daha iyi görmemizi sağlar. An’ın içine girdiğimizde ve orada bir süre kaldığımızda, zihnimizin hangi düşünceleri ürettiğini, kalbimizi hangi hislerle donattığımızı fark edebiliriz.
An’ın içindeyken yoksunluk duygusunda isek kıtlığı, umut duygusunda isek bereketi yaratırız. An’ın içindeyken elimizde olanın şükrüne değil de derdine odaklanırsak, mutsuzluğumuz, yoksunluğumuz, güçlüklerimiz artarak büyür.
Sevgi, kendine sevgiyi çeker...
Yaratım kanunu böyle işler.
Günümüzde pek çok kadim öğreti çeşit çeşit pratikler sunarak bizi an’ın içine davet eder. Daveti kabul ettiğimizde, kendimizle baş başa kalırız. Bütünüyle kendimiz olduğumuz bu nadide anların tam ortasında, kendimize soracağımız yegâne soru belki de şu olmalıdır: “Güzel insan, kendin için nasıl bir hayat yaratmak istiyorsun?”
“Kalbin Hizası”
Bu benim kendim için yazdığım bir söz. Sözün insan yaşamında büyük bir gücü olduğuna inanıyorum. Bana, hayatımda ne olursa olsun en yüce olanla, yaradanla daimi bir ilişkide olmayı hatırlatır; “kalbin hizası”. Eskilerin bir söylemi vardır, “zıvanadan çıktın sen”. Kalbin hizası benim için o zıvanadan çıkmayıştır, yolda olmaktır.
Hayatın şimdiki düzeni içinde bir çark var. O çark rekabet, hırs, sertlik, acımasızlık ve telaşla dönüyor. ‘Kalbimin hizası’nda olduğum zaman, o çarka rağmen; üretken, sakin ve huzurla kalabiliyorum.
Başkalarının değil, kendi yüreğimin sesini duyarak yaşama gücümü, öğrendiklerimi paylaşma tutkumu bu sihirli cümlede buluyorum.
